DÜZEYE DÜŞEN

kovulmuşken hayatın bir yerinden

yalnızken, umarsızken

öfkeni dillendirecek bir eylem ararken kendine

diyelim gecelerin o tekin olmayan serüveninde paramoya kıvamında ilişkiler yaşarken

imtiyazsız karanlıkların suçlu zevklerine yasağın büyüsüne, hayatın ve gündüzün

öte-yüzüne sığınırken

ve intihar manifestosu gibiyken bütün duyarlıkların

ansızın bir dize gelip takılır diline

bir can simidi gibi en kurtarıcı keyfiyle

bir zaman seninle kalır, yanı başında, zaman içerisinde yer değiştiresin diye kendisiyle

bir gönül erincini, en düpedüz anlamıyla yaratmak eylemini ..