Güneş, yamacın ardından alçalmaya başlayalı çok olmuştu. Zeytin

ağacının gölgesi, çemberi aşmıştı. Üç kadının gölgeleri birbirine

karışmıştı. Enerjileri de bir sinerji oluşturup Dilem’in kalbine

dolmuştu. “Güneşin ışığı, zeytinin kokusu, kayının hayali ve bizim

enerjimiz sende, senden. Artık korkmana gerek yok. Köklerini ve

varoluşunu biliyorsun.”

Gizem Bulut, Zeytinin Gölgesinde bir çember etrafında topluyor

kahramanlarını. Kimi zaman Ayzıt ana kimi zaman Umay ana kimi

zaman da orman ruhu olan iyeler rehberlik yapıyor kahramanlara.

Gerçek ve gerçekdışının sınırlarının silikleştiği .ykülerde varoluş

sancıları, şamanik ögelerin yardımıyla anlatılıyor. Zeytin,

incir, kayın, ardıç, elma gibi ağaçlar mitoslardan günümüze

koruyuculuk, şifa, rehber olma görevlerini devam ettiriyor.

Zeytinin Gölgesinde ile doğanın kalbine, köklerimize, içsel

benliğimize doğru bir yolculuğa çıkıyoruz.